Alle berichten door Riekele Dam

Show Review – Airbourne Melkweg 15 oktober 2019

Een Australische hardrock band opgericht door twee broers waarbij de muziek bestaat uit pure Rock ‘N’ Roll. In eerste instantie denken we dan aan AC/DC. Maar wie even 40 jaar veder kijkt komt uit bij Airbourne. Ondertussen al geen nieuweling meer in de muziekwereld. 15 oktober 2019 heb ik ze voor de tweede keer live mogen mee maken, en het blijft één van de meest energieke acts die ik heb gezien.

Zoals genoemd wordt Airbourne dus vaak geassocieerd met classic rock artiesten zoals AC/DC, Motörhead en Status Quo. Wat opzich helemaal niet vreemd is, zo hebben ze op hun Breakin’ Outta Hell LP speciaal een nummer geschreven voor frontman Lemmy Kilimister van Motörhead wegens zijn overlijden in 2015. Ook speelt de band tijdens hun shows korte stukken van AC/DC nummers, ze komen er zelf dus helemaal voor uit. En dan toch wordt het wel eens als kritiek beschouwd. Maar waarom? Zij geven deze muziek door aan een nieuwe rock generatie. En bovendien, sterk vergeleken worden met grote Rock ‘N’ Roll namen is toch een fantastisch compliment?

Toen ik ergens in 2012 zocht naar artiesten die sterk beïnvloed werden door AC/DC kwam ik terecht bij Krokus, Rhino Bucket en dus ook Airbourne. Waarbij Airbourne toch al gouw naast AC/DC mijn favoriet werd.

Net als twee jaar geleden speelt Airbourne dus weer in de Melkweg. Wij stonden toen vooraan tussen de crowdsurfers, circlepits en al die andere drukkerijen. Opzich hartstikke leuk allemaal, maar dit jaar heb ik toch maar besloten om bovenaan te staan, om de band toch eens wat aandachteerlijk te beschouwen.

Eenmaal begonnen met de openingsnummers Raise The Flag en Too Much, Too Young, Too Fast verkeerde de band al direct in geweldige staat. En ook het publiek ging wederom helemaal te keer.

Het nieuwe nummer Burnout The Nitro werdt daarna gespeeld en was voor mij nog compleet nieuw. Bovendien komt hun nieuwe LP Boneshaker over twee weken uit!

Tijdens de solo van Girls In Black besloot frontman Joel ‘O’ Keeffe een gitaarsolo te geven op de schouders van een roadie midden in het staanveld tussen de zwetende fans. Een standaard act wat bij iedere show gebeurt, maar het blijft zo waanzinnig goed. En wederom weer een knipoog naar AC/DC.

Bij het spelen van It’s All For Rock ‘N’ Roll kwam er een Motörhead tourkist voorbij rollen met daarop 5 glazen met Jack-Daniels-Cola, live ingeschonken door Joel hemzelf. Een leuk toegift naar Lemmy, waarbij hij vervolgens naar het publiek schreeuwt: “who wants a fucking drink?!”. En er vlogen toen diverse glazen bier in de lucht.

Na een uitgebreide solo komt er nog een stuk van AC/DC’s Let There Be Rock voorbij. Een groot juigend reactie van mensen volgt. En dat geeft toch wel aan dat het publiek allemaal grote AC/DC fans zijn. En dat met een publiek vol jeugd!

Het begin van Live It Up wordt altijd gestart met een luchtalarm die opgewonden wordt door de drummer Ryan, dit zijn samen met Stand Up For Rock ‘N’ Roll toch wel de echte publiekstrekkers. En beginnen toch wel Airbourne klassiekertjes te worden.

Wachtend op het toegift schreeuwt het publiek luid en duidelijk Airbourne! Airbourne! Airbourne!

Eenmaal tijdens het toegift probeert de band het publiek voor de laatste keer er nog even helemaal bij te trekken, om te vragen om allemaal te gaan hurken en vervolgens nog één keer helemaal mee te doen. Het werkt, en zowel het publiek als de band gaan met tevreden en zweterig gevoel naar huis.

“Thank you Amsterdamage! As long as you are alive, and we are alive, Rock ‘N’ Roll will never die!”

Richting de uitgangen onstaat er een file waarbij de fans allemaal in koor de gitaarrif van Ready To Rock beginnen te mee zingen

Airbourne is één van de meest energieke live acts anno 2019. Het houdt het de pure Rock ‘N’ Roll genre omhoog. Nog twee weken wachten tot hun nieuwe album. Boneshaker!

Gitaarsolo tijdens Girls In Black

Slade – Slayed? #3

Het is jammer dat een band zoals Slade vandaag ten dag weinig erkenning krijgt. Tuurlijk, de twee wereldhits Cum On Feel The Noize en hun kerstnummer Merry Xmas Everybody worden nog vaak gedraaid. Maar voor een band die in totaal 50 miljoen platen hebben
verkocht, en alleen al in Engeland zes nummer 1 singles wisten te scoren, is hun hedendaagse bekendheid helaas matig. Ze komen nooit aanbod als er gediscussieerd wordt over ‘’de beste classic rock bands’’ of ‘’top 10 legendarische albums’’.

(even voor de duidelijkheid artiesten zoals de Bee Gees, Queen, Britney Spears en Blondie hebben dit ook weten te bereiken, 6 nummer 1 hits. Maar deze artiesten zijn anno 2019 nog steeds populair, zowel bij volwassenen als bij jeugd, en even eerlijk? Wie kent Slade?)


Er is deels wel een verklaring voor het gebrek aan hedendaagse bekendheid. Slade was een singles band, net als vele glam rock artiesten uit die periode. Ze hebben in een zeer
korte periode veel hits gemaakt, maar veel albums zijn er niet uitgebracht. De elpees die zij wel maakten werden uitgegeven zonder de recente hits. Waardoor hun albums toch wel als
matige input werden beschouwd in vergelijking tot hun singles. Slade heeft dus eigenlijk kort gezegd geen meesterwerk gemaakt. (althans dat zeggen ‘’ze’’).

Slade is dus Glam Rock. Een muziekstijl wat enorm bekend was in de begin jaren 70. Artiesten
begonnen hun steeds excentrieker te kleden, fel kleurende pakken en het gebruik van glitters en make-up. De muziek werd grotendeels afgeleid van jaren 50 rock ‘n’ roll in combinatie met voet stampende melodieën. Denk naast Slade ook aan Mud, Suzi Quatro en The Sweet.

Het album Slayed? is gewoon een heel fijn album. De nummers zijn heel energiek en stevig, erg herkenbaar en meezingerig. De zanger Noddy Holder heeft een enorm krachtige stem
wat direct op het openingsnummer How D’You Ride aanbod komt. Wat een prachtig refrein!

The Whole Worlds Goin’ Crazee, Look At Last Nite en I Won’t Let It ‘Appen Agen zijn ook gaaf. Slade bewijst met deze nummers wel degelijk kwalitatief beter te zijn dan andere glam rock artiesten

Move Over is een cover van Janis Joplin. De versie van Slade is duidelijk harder en gaat bijna zelfs richting de punk.

Gudbuy T’Jane en Mama Weer All Crazee Now zijn de beste tracks van dit album. Typisch Slade maar echt grandioos mooi. Het is moeilijk stil zitten bij zulke nummers en ook live
fantastisch, feel good music voor rockers! Verder staat er nog Gudbuy Gudbuy, I Don’ Mind en Let The Good Times Roll op, prima nummers maar aangezien het teveel afgeleid wordt van hun andere songs valt er weinig over te vertellen.

Slayed? Mag dan wel geen Sgt Pepper zijn, maar deze plaat verveelt niet gauw. Het is gewoon stevige classic rock plaat en zou op ieder moment van de dag kunnen worden beluisterd. (Maar het liefst in het weekend met een glas bier..)

Vorige editie: Aerosmith – Pump #2

Aerosmith – Pump (1989) #2

Love it or hate it, maar amerikaanse hardrock uit de jaren 80 is eenvoudig te herkennen. met het optimaal gebruik van synthesisers, gelikte productie, en powerballads als singles, was dit eigenlijk de sleutel tot mainstream succes. Kort gezegd, radio vriendelijke hardrock. Toch luister ik graag naar deze muziek. Bon Jovi, Def Leppard, Journey, Y&T, Cinderella, Motley Crue.


In eerste instantie is Aerosmith geen uitzondering tot dit genre. Maar in de jaren 70 hebben ze al laten zien dat ze fantastisch blues rock materiaal kunnen maken. Albums zoals Aerosmith, Toys In The Attic, Get Your Wings, en Rocks zijn dé hoogtijden volgens vele Aerosmith fans. Terwijl in Nederland deze albums nooit als legendarisch werden beschouwd. Omdat hun succes pas later naar Nederland kwam. Integendeel tot Amerika, waarbij Ultimate Classic Rock het nummer Sweet Emotion als beste Rock nummer allertijden heeft omshreven. Zie hier

Echter, in de eind jaren 70 en begin jaren 80 kwam Aerosmith in een groot dal terecht. Twee bandleden waren opgestapt wegens geruzie, en zanger Steven Tyler kon door de drugs niet meer overeind staan, waardoor albums uit die periode eronder kwamen te leiden. Aerosmith had nauwelijks succes en de band speelden op steeds kleinere podia.

Aerosmith begonnen in de mid 80’s aan een reünie tour met de originele bandleden. De bandleden waren helemaal opgecleaned van drugsproblemen en begonnen dus te focussen op nieuwe albums Done With Mirrors en Perament Vacation. Ze ontvingen grootcommercieel succes met nummers zoals Rag Doll en Dude Looks Like A Lady (een aanval op de bovengenoemde bands wegens hun uiterlijk). Aerosmith was back in the saddle again…

Aerosmith liep al naar de top, maar met het album Pump was dit mijlpaal pas echt berijkt, met zo’n 7 miljoen verkochte uitgaves en maarliefst drie top 10 singles werd Aerosmith één van de grootste bands van 1990.

De LP begint met Young Lust een fantastisch album opener met een zwaar opgevoerde mondharmonica gespeeld door Steven Tyler. Vervolgd door F.I.N.E. die samen met het voorafgaande nummer laat zien
dat de band nog vol knallend vuur zit.


Love In An Elevator is natuurlijk een nummer dat we allemaal kennen. Een goede single met een eindeloos refrein. Het nummer duurt op de LP lang en wordt naarmate steeds
drukker en drukker, synthesisers, overgedubte gitaren, vocalen, trompetten en Joey Kramer die als een stomende dieseltrein tekeer gaat op zijn drumstel.


Monkey On My Back doet mij veel denken aan hun eerder opgenomen nummer Back In The Saddle uit de jaren 70. Mede door het “trein” ritme. Beide twee rockende nummers

Het nummer Janie’s Got A Gun is gebaseerd op een tiener meisje die haar vader neerschiet omdat zei door hem seksueel wordt betast. Het nummer werd als single uitgebracht, en werd een grote hit. Hierdoor zijn enkele regels aangepast omdat de teksten shockerend zouden kunnen overkomen voor het publiek. Bijvoorbeeld: “He raped a little, bitty baby,” en “put a bullet in his brain” . Het nummer zit tekstueel goed in elkaar en is qua vocalen een hoogtepunt van het album.

The Other Side, My Girl en Don’t Get Mad, Get Even. Zijn drie uptempo rock nummers wat ook veel afleid van hun eerdere albums. Hiermee bevestigd Aerosmith dat ze zich goed kunnen onderscheiden van de amerikaanse hair-metal en glam-rock bands.

Voodoo Medicine Man en What It Takes zijn de laatste twee afsluiters van de plaat. Persoonlijk vind ik What It Takes zwak wegens het ballad gehalte. Dus zou het als opvuller kunnen worden geassocieerd. Maar het nummer bracht Aerosmith dichter bij hun commercieel succes dus kan het door de beugel.

Pump is een fantastische rock plaat die laat zien dat een groep uit de jaren 70 echt wel kon opbootsen met de mainstream muziek van de jaren 80, door er zelf ook een glim van mee te pakken!

Zie ook: New Arrivals

Vorige editie: The Rolling Stones – The Rolling Stones (1964) #1

The Rolling Stones – The Rolling Stones (1964) #1

“Rolling Stones, de meesters van de beat maar zullen de Beatles niveau nooit evenaren”. Dat staat geschreven in een krantenartikel die in de plaat zit verstopt. We spreken dan wel uit een recensie van 1963…

Ik ga verder niet al te uitgebreid in op de eeuwige discussie welke van de twee bands beter is. Maar even één ding. De Beatles werden door iedereen geliefd, jong en oud. Hun eerste platen klonken strak, afgewerkt en ze zagen er tot slotte netjes uit waardoor ze al snel een positieve image kregen.

En dan waren er de Rolling Stones. Eigenlijk qua uitstraling het tegenovergestelde van de Beatles. Ze hadden wel publiek, maar uitsluitend jeugd. Ze werden vaak uitgespuugd, uitgelachen en niet serieus genomen door de pers. In het boek van Bill Wyman – Rolling With The Stones worden deze “moeizame” beginjaren van de Stones mooi vertaald

Hoe dan ook, de eerste opnames van de Rolling Stones hebben een bepaalde rauwe live sound. Waardoor je direct het verschil hoort in deze twee bands. De nummers zijn ongepolijst en klinken echt fantastisch. Het album kent minimale overdubs, schelle gitaren, knarsende vocalen en veel energie, opgenomen in een kleine ruimte. Het doet me altijd denken aan Elvis zijn Sun jaren.

Nu anno 2019 is deze ongepolijste sound zelfs zo iconisch. Dat de Rolling Stones bewust deze sound proberen te nabootsen op hun recente Blue and Lonesome elpee. Ook zeker een aanrader!

Tijdens de opnames van deze plaat waren de Beatles al aardig wat stappen verder. Ze schreven hun eigen nummers, hadden hits, en veroverde de VS.

De Stones begonnen net, kozen voor zwarte R&B covers. En lieten hun songwriting talenten nog even staan. Er staat daarom ook maar 1 eigen compositie op genaamd Tell Me, een ballad. Direct ook het zwakste nummer van het album.  Songs zoals Route 66, I Just Want To Make Love To You, Carol, Can I Get A Witnnes en Walking The Dog zijn echte hoogtepunten van deze elpee. De overige nummers zijn beslist geen opvullers dus beluister de plaat gerust in zijn gehele glorie.

Ik blijf dit album zeer goed vinden. Het laat een mooi tijdsdocument horen van een beginnende band, wat later zou uitgroeien tot de “greatest rock ‘n’ roll band in the world”.

Naar mijn mening de beste stones plaat van de 60s. Met uitzondering van Let it Bleed en Beggars Banquet

“The Beatles wanted to hold your hand, while the Rolling Stones wanted to burn your house down”

Zie ook: New Arrivals