The Rolling Stones – The Rolling Stones (1964) #1

“Rolling Stones, de meesters van de beat maar zullen de Beatles niveau nooit evenaren”. Dat staat geschreven in een krantenartikel die in de plaat zit verstopt. We spreken dan wel uit een recensie van 1963…

Ik ga verder niet al te uitgebreid in op de eeuwige discussie welke van de twee bands beter is. Maar even één ding. De Beatles werden door iedereen geliefd, jong en oud. Hun eerste platen klonken strak, afgewerkt en ze zagen er tot slotte netjes uit waardoor ze al snel een positieve image kregen.

En dan waren er de Rolling Stones. Eigenlijk qua uitstraling het tegenovergestelde van de Beatles. Ze hadden wel publiek, maar uitsluitend jeugd. Ze werden vaak uitgespuugd, uitgelachen en niet serieus genomen door de pers. In het boek van Bill Wyman – Rolling With The Stones worden deze “moeizame” beginjaren van de Stones mooi vertaald

Hoe dan ook, de eerste opnames van de Rolling Stones hebben een bepaalde rauwe live sound. Waardoor je direct het verschil hoort in deze twee bands. De nummers zijn ongepolijst en klinken echt fantastisch. Het album kent minimale overdubs, schelle gitaren, knarsende vocalen en veel energie, opgenomen in een kleine ruimte. Het doet me altijd denken aan Elvis zijn Sun jaren.

Nu anno 2019 is deze ongepolijste sound zelfs zo iconisch. Dat de Rolling Stones bewust deze sound proberen te nabootsen op hun recente Blue and Lonesome elpee. Ook zeker een aanrader!

Tijdens de opnames van deze plaat waren de Beatles al aardig wat stappen verder. Ze schreven hun eigen nummers, hadden hits, en veroverde de VS.

De Stones begonnen net, kozen voor zwarte R&B covers. En lieten hun songwriting talenten nog even staan. Er staat daarom ook maar 1 eigen compositie op genaamd Tell Me, een ballad. Direct ook het zwakste nummer van het album.  Songs zoals Route 66, I Just Want To Make Love To You, Carol, Can I Get A Witnnes en Walking The Dog zijn echte hoogtepunten van deze elpee. De overige nummers zijn beslist geen opvullers dus beluister de plaat gerust in zijn gehele glorie.

Ik blijf dit album zeer goed vinden. Het laat een mooi tijdsdocument horen van een beginnende band, wat later zou uitgroeien tot de “greatest rock ‘n’ roll band in the world”.

Naar mijn mening de beste stones plaat van de 60s. Met uitzondering van Let it Bleed en Beggars Banquet

“The Beatles wanted to hold your hand, while the Rolling Stones wanted to burn your house down”

Zie ook: New Arrivals

2 gedachten over “The Rolling Stones – The Rolling Stones (1964) #1”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s